نامه ای که هرگز خوانده نشد...

نمیدانم...

شاید تقصیر پیشرفت تکنولوژی باشد که دیگر نمیتوانم با ذوق برایت اتود پنج دهمم را مغز کنم؛ روی یک کاغذ کاهی که از وسط دفتر مشقم کَنده شده برایت نامه بنویسم...

یا تقصیر همین تبلت ها و لپ تاپ هاست که دیگر نامه ای وجود ندارد که غرق ادکلنش کنم و بگذارمش میان گلبرگهای خشک شده، توی یک پاکت نامه که خودم برایش درست کرده ام...

دلم میگیرد از اینکه وسط مهم ترین حرفهایمان ناگهان شارژ تمام میکنم یا اینترنتم قطع میشود و تو نگران میشوی که نکند قهر کرده باشم

شاید تقصیر موبایهای هوشمند باشد که باید دستانت را مجازی لمس کنم...

دلم پر است از دنیای ارتباطات مجازی؛ همانجا که وقتی میپرسی حالت چطور است؟ تمام دردهایم را با یک استیکر لبخند نشان بدهم و بگویم خوبم... همانجا که نمیشود چشم هایم را بخوانی یا نُت های آرامش بخشِ موسیقیِ قلبت این دختر سرکش را رام کند این روزها دلم عجیب دلخور است از دنیای فناوری و ارتباطاتی که میان نهایت اشکهایم برایت مینویسم"چقدر دارد خوش میگذرد"

مجازی جان...! پیشرفت بیش از حد از یک جایی به بعد درست مثل شیرینی ای میشود که دل آدم را میزند

شاید قدیمی ها آینده را دیده بودند که میگفتند: "اندازه نگهدار که اندازه نکوست..."

عاشقانه برایت مینویسم...