پایان توهمِ «ما» شدن

گاهی زمین خوردن را بهانه می کنی، که شاید این بار دیگر قرار باشد خودت تنهایی دست به زانو بگیری و بلند شوی... که شاید وقتِ آن رسیده باشد که یکی دستت را بگیرد، غبار نشسته بر دلت را بتکاند و کمکت کند تا دوباره راه بروی 

گاهی گریه کردن را بهانه می کنی که شاید یکی این بار وقتش رسیده باشد که یکی پیدا شود که تو را در آغوش بگیرد، تا میان استواریِ بازوانش، سرت را روی سینه اش بگذاری تا صدای قلبش برای همیشه آرامت کند

اما تا کجا باید تمام کارهایت را به بهانه وجود کسی انجام دهی که هرگز قصد آمدن ندارد

تا کجای قصه باید با توهمِ تکیه گاه شدنِ یک نفر سرکنی، وقتی خیلی وقت است میدانی زندگی دیگر «خوشکلی» های قبل را ندارد 

عاشقانه برایت مینویسم...